در این پژوهش، اثر فتوپریود روی باکتریهای روده ای بچه ماهی سفید و همچنین ارتباط همزمان بین ساعات روشنایی تنظیم شده و بار باکتریایی لاکتوباسیلوس در فاکتورهای رشد و تلفات در سال 1388 مورد مقایسه واقع گردید. تیمارهای نوری – تاریکی شامل: شرایط نوری طببیعی کارگاه (شاهد)، 24 ساعت روشنایی کامل، 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی، 12 ساعت روشنایی و 12 ساعت تاریکی، 8 ساعت روشنایی و 16 ساعت تاریکی، 24 ساعت تاریکی کامل بودند. رابطه معنی داری بین ساعات روشنایی برای تیمارهای قابل تنظیم دوم تا ششم با لگاریتم تعداد باکتریهای لاکتوباسیلوس (P=0.956) و لگاریتم شمارش کل باکتریایی (P=0.079) دیده نشد. ضریب تعییین بالایی بین ساعات روشنایی و فراوانی باکتریهای لاکتوباسیلوس روده ای با میزان تلفات ماهیان مورد آزمایش دیده می شود (R2=0.72)، ولی رابطه معنی داری بین آنها وجود ندارد (P=0.272).

زمینه مطالعه: در سال های اخیر، یافتن جایگزین مناسب بجای پودر ماهی جهت تامین نیازهای صنعت تولید خوراک آبزیان در تحقیقات مدنظر گرفته شده است.هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات جایگزینی پودر و روغن ماهی با منابع گیاهی بر تعداد و ترکیب جمعیت باکتریایی محتویات و موکوس روده فیل ماهی می باشد.روش کار: برای این منظور فیل ماهیان با میانگین وزنی 133±5 g در 18 مخزن پرورشی (300l) با تراکم 30 قطعه در هر مخزن و به مدت 60 روز با جیره های آزمایشی تغذیه شدند. منبع پروتئین و روغن در جیره گروه شاهد شامل پودر و روغن ماهی بود و جیره های آزمایشی به ترتیب از صفر، 40، 60، 80 و %100 پروتئین های گیاهی (گلوتن گندم، گلوتن ذرت و کنجاله سویا) و %20 روغن های گیاهی (کلزا، آفتابگردان، بذرکتان و روغن گلرنگ) تشکیل گردیدند.نتایج: جایگزینی پودر ماهی تا %80 به همراه جایگزینی %80 روغن ماهی با منابع گیاهی اختلاف معنی داری در شاخص وزن نهایی ماهیان (235±17 g) پس از 60 روز تغذیه با جیره های آزمایشی در مقایسه با گروه شاهد نداشت (p>0.05). جایگزینی %80 روغن ماهی و %100 پودر ماهی با منابع گیاهی باعث کاهش معنی دار وزن نهایی ماهیان شد (p<0.05). جایگزینی %80 روغن ماهی با روغن های گیاهی سبب کاهش معنی دار بار باکتریایی محتویات روده ماهیان و افزایش معنی دار درصد باکتری های جنس انتروباکتریاسه شد ولی در بار باکتریایی موکوس روده آنها در تیمارهای آزمایشی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نگردید. جایگزینی 60، 80 و %100 پودر ماهی به همراه %80 روغن ماهی با منابع گیاهی باعث کاهش معنی دار بار باکتریایی محتویات و موکوس روده ماهیان در مقایسه با گروه شاهد گردید (p<0.05) و نیز این جایگزینی سبب تغییر ترکیب باکتریایی روده گردید.نتیجه گیری نهایی: استفاده از منابع پروتئین گیاهی باعث کاهش بار باکتریایی محتویات و موکوس روده فیل ماهیان جوان و تغییر ترکیب فلور باکتریایی آن می شود.

هدف از این مطالعه، بررسی اثر جیره غذایی حاوی سرکه سیب بر برخی از شاخص های همولنف میگوی وانامی و شمارش تعداد کلونی های باکتری Vibrio در روده آن است. در این مطالعه، 225 قطعه میگو وانامی با وزن 10.2±0.04 گرم، با جیره غذایی حاوی سرکه سیب به مدت 60 روز تغذیه شدند. تیمارها شامل سه جیره آزمایشی حاوی سطوح صفر (شاهد)، 2 و 4 درصد سرکه سیب بود (هر تیمار با سه تکرار). در پایان دوره به صورت تصادفی از میگوها به منظور بررسی شاخص های بیوشیمیایی همولنف و شمارش تعداد باکتری های Vibrio نمونه برداری شد. نتایج نشان داد که تعداد کلونی های باکتری Vibrio در میگوهای تغذیه شده با سرکه سیب کاهش معنی داری در مقایسه با گروه شاهد داشت (P<0.05). میزان پروتئین تام و کلسیم در میگوهای تغذیه شده با جیره آزمایشی افزایش معنی داری داشت (P<0.05). اما اختلاف معنی داری در میزان گلوکز میان تیمارها مشاهده نشد (P>0.05). در مقابل، میزان کلسترول و تری گلیسیرید در تیمارهای حاوی سرکه سیب کاهش معنی داری داشت و بیشترین کاهش هم در تیمار 4 درصد سرکه سیب مشاهده شد (P<0.05). نتایج این مطالعه نشان داد که افزودن سرکه سیب می تواند موجب تغییر برخی شاخص های همولنف و کاهش تعداد کلونی های Vibrio در روده میگوی وانامی شود.

استفاده از نانوتکنولوژی در حال گسترش است. قسمت اعظم نانوذرات تولیدی (56%) را نانوذرات نقره تشکیل می دهند. این مواد به دلیل خاصیت ضدباکتریایی خود معروف هستند. با توجه به استفاده از این مواد در مصارف صنعتی و خانگی و نیز رهایش این مواد به اکوسیستم­های آبی در این تحقیق به بررسی تعیین غلظت کشنده میانی LC50 و تاثیر این ذرات بر فلور باکتریایی دستگاه گوارش ماهی پرداخته شد. بدین منظور 84 عدد ماهی به مدت 96 ساعت در معرض غلظت های 0، 0.1، 0.5، 1، 2.5، 5 و 10 میلی گرم بر لیتر نانوذرات نقره قرار گرفتند و تلفات روزانه ثبت گردید. نتایج توسط آنالیز پروبیت بررسی و ثبت گردید و غلطت کشنده میانی (LC50) محاسبه شد و در این ماهی 0.23 میلی گرم بر لیتر بدست آمد. در مرحله بعد 84 عدد ماهی در 4 تیمار (0، 0.02، 0.04، 0.11 میلی گرم بر لیتر) در 3 تکرار قرار داده شد. بعد از طی 14 روز، 2 عدد ماهی از هر تکرار با پودر گل میخک بیهوش شده و در شرایط استریل محتویات روده آن ها استخراج گردید. سپس تعداد کل باکتری های مزوفیل و باکتری های اسیدلاکتیکی و انتروباکتریاسه شمارش شد. نتایج نشان داد نانوذرات نقره در غلظت های بررسی شده بر باکتری ای مزوفیل و اسیدلاکتیکی و انتروباکتر فلور روده کپورمعمولی از نظر تعداد تاثیرپذیری معناداری نشان ندادند (P>0.05).

هدف از این تحقیق بررسی اثر استفاده از پروبیوتیکLactococcus lactis subsp. lactis و کیتین بر فاکتورهای خونی، سرمی و باکتری های دستگاه گوارش در جیره غذایی ماهی کپور معمولی بود. برای این منظور تعداد 360 قطعه بچه ماهی با وزن 5/1± 12 گرم به صورت تصادفی در تانک های آزمایشی با تیمارهای طراحی شده بر اساس ترکیب کیتین با سطوح مختلف صفر، 1 و 2 درصد و پروبیوتیک صفر و 2 درصد (g/CFU107 × 1) در جیره غذایی توزیع و به مدت 8 هفته (56 روز) پرورش داده شدند. تیمارهای آزمایش شامل شاهد (تیمار 1)، پروبیوتیک 2 درصد (تیمار 2)، کیتین 1 درصد (تیمار 3)، کیتین 2 درصد (تیمار 4)، پروبیوتیک 2 درصد+کیتین 1 درصد (تیمار 5) پروبیوتیک 2 درصد+کیتین 2 درصد (تیمار 6) بود. در پایان آزمایش، فاکتورهای خونی شامل گلبول قرمز (RBC)، میانگین حجم گلبول قرمز (MCV)، میانگین هموگلوبین در گلبول قرمز (MCH)، میانگین غلظت هموگلوبین در گلبول قرمز (MCHC)، هماتوکریت (Hb)، هماتوکریت (HCT)، گلبول سفید (WBC)، لنفوسیت، ائوزینوفیل، منوسیت، فاکتورهای بیوشیمیایی سرم خون شامل پروتئین کل، آلبومین، گلوکز، کلسترول و تری گلیسرید و بار باکتریایی روده تعیین شدند. نتایج نشان داد که در RBC، MCV، MCH، MCHC، هموگلوبین، هماتوکریت، منوسیت در بین تیمارها اختلاف معنی داری مشاهده نشد (05/0p). بار باکتریایی روده ماهیان در تیمارهای مختلف بجز تیمار 6 بیشتر از تیمار شاهد بود (05/0>p) که بیشترین بار باکتریایی در تیمار 4 (CFU/g 17/25± 33/653) مشاهده شد. به طور کلی، می توان گفت که استفاده از 2 درصد پروبیوتیک و یک درصد کیتین و استفاده توأم آنها می تواند گلبول سفید و بار باکتریایی روده را بهبود بخشد.

وجود پروتئین های باکتریایی در روده جانوران اثبات گردیده است. در روده جانوران بی مهره نیز وجود پروتئین هایی با منشا میکروارگانیسم ها گزارش شده است. حشرات به عنوان بزرگترین گروه جانوران آفات جدی در اکوسیستمهای کشاورزی شناخته شده اند. فرایندهای تغذیه از گیاهان در حشرات باعث ایجاد صدمات و تلفات شدید در محصولات کشاورزی می گردند. شناسایی پروتئین ها در دستگاه گوارش حشرات اولین مرحله در روشن کردن روشهای تجزیه ذرات غذایی می باشد. راه فن پروتئومیکس ابزار بسیار قدرتمدی برای شناسایی پروتئین های موثر در فرایندهای فیزیولوژیک در گیاهان وجانوران می باشد.منشا پروتئین های گوارشی در روده حشرات می تواند سلول های پوششی روده یا ترشحات میکروارگانیسم های همزیست باشد. در این تحقیق برای اولین بار با استفاده از روش پروتئومیکس روده حشرات کامل سن Nezara viridula را مورد آنالیز قرار داده و با استفاده از تکنیک الکتروفورز دو بعدی و طیف سنجی جرمی پروتئین های باکتریایی شناسایی گردید. نتایج نشان داد که هشت پروتئین باکتریایی شامل فسفوپیروات هیدراتاز، آمینو اسید ان- استیل ترانسفراز، هیپوتتیکال پروتئین، گلیسرول 3-فسفات دهیدروژناز، ریبولوز فسفات 3- اپیمراز، پیرووات کیناز؛ کیتیناز و کاتا لاز در روده حشرات کامل تجمع یافته بودند. شناسایی پروتئین های گوارشی در روده حشرات کامل می تواند اهداف بالقوه ای برای طراحی مهارکننده های گوارشی در حوزه مهندسی آنزیم در راستای روشهای امن کنترل آفات در کشاورزی فراهم آورد.

زمینه و هدف سندرم روده تحریک پذیر (IBS)، یک اختلال مزمن گوارشی است که با درد تحریک کننده در هنگام دفع یا تغییر عادت های روده مشخص می شود. در مطالعه حاضر ارتباط شاخص گلایسمیک و بار گلایسمیک رژیم غذایی با این سندرم در جمعیت وسیعی از بزرگسالان ایرانی بررسی گردید. روش بررسی این مطالعه به روش مقطعی بر روی 3363 فرد بزرگسال در اصفهان انجام شد. برای بررسی GI و GL، از رژیم غذایی استفاده گردید. وجود IBS به کمک پرسشنامه ROME III ارزیابی شد. خصوصیات عمومی و دریافت های غذایی شرکت کنندگان در مورد پنجک های GI و GL رژیم غذایی با استفاده از آزمون واریانس یک طرفه، آزمون مجذور خطی کای اسکوئر و رگرسیون لجستیک در مدل های مختلف بررسی شد. یافته ها درمجموع، 748 نفر (2/22%)، دارای IBS بودند. شرکت کنندگان در بالاترین دسته شاخص گلایسمیک رژیم غذایی، از شانس بیشتری برای IBS نسبت به کسانی که در کمترین دسته قرار داشتند، برخوردار بودند (70/1-03/1: CI 95%، 34/1: OR)، ولی این ارتباط پس از تعدیل برای مخدوشگرهای بالقوه (61/1-81/0: CI 95%، 14/1: OR) معنی دار نبود. ارتباط معنی داری بین GI رژیم غذایی و شانس IBS-یبوست غالب (IBS-C) (52/3-09/1: CI 95%، 96/1: OR) یافت شد، اما در مورد در مورد IBS-اسهال غالب (IBS-D) مشاهده نگردید (40/1-43/0: CI 95%، 78/0: OR). بین GL رژیم غذایی، خطر ابتلا به IBS و یا دسته های آن، ارتباط معنی داری وجود نداشت. هیچ ارتباط معنی داری بین GI و GL رژیم غذایی و شدت IBS مشاهده نشد. نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد ارتباط قابل توجهی بین GI رژیم غذایی، خطر IBS و IBS-D، همچنین شدت علائم IBS وجود ندارد. بااین حال، ارتباط معنی دار مثبتی بین GI رژیم غذایی و IBS-C دیده شد و بین GL رژیم غذایی، خطر ابتلا به IBS یا دسته های آن و شدت علائم IBS ارتباطی وجود نداشت.

در این پژوهش، کارایی پروبیوتیکهای پریمالاک و پروتکسین در غلظتهای مختلف (0.1، 0.3، 0.5 و 1 درصد) و یک تیمار شاهد در غذای ماهی کپور وحشی (Cyprinus carpio) در میزان رشد و بقای آنها و همینطور بار باکتریهای روده آنها (بار کلی میکروبی و لاکتوباسیلوس) در 60 روز مورد بررسی قرار گرفت. میزان ضریب رشد ویژه و وزن نهایی بچه ماهیان کپور در تیمارهای آزمایش نسبت به تیمار شاهد بالاتر بود و میزان تلفات و ضریب تبدیل غذایی کمتری را در عین حال نشان داد. بالاترین میزان رشد ویژه و کمترین میزان ضریب تبدیل غذایی در تیمار 1 درصد پروبیوتیک پریمالاک حاصل گردید. با افزایش میزان پروبیوتیک در غذا، تعداد بار کلی میکروبی و لاکتوباسیلوس افزایش نشان داد.